Ik heb er altijd even voor nodig om dingen te laten bezinken. Zeker zo’n surrealistische ervaring als Fantastyval, waar twee mensen die ik nog nooit heb ontmoet mij een verhaal voorlezen dat ik helemaal niet ken. Terwijl het toch echt mijn verhaal is: Ter ziele, mijn Paul Harland Prijs-winnaar.

Als lezer weet je hoe het gaat: wanneer je een boek leest, worden de personages en alles wat hen overkomt, voor korte tijd van jou. Ergens in je achterhoofd ben je je er misschien van bewust dat er een persoon is die dit verhaal heeft geschreven, maar als die persoon z’n werk goed heeft gedaan, denk je daar pas aan ná de laatste zin. (En als die persoon z’n werk héél goed heeft gedaan, denk je er pas aan op het moment dat er iemand anders over begint.)

Als schrijver weet je dan ook dat je je verhaal moet loslaten. Je kunt niet eindeloos blijven herschrijven. Op een gegeven moment accepteer je dat dit het beste is wat je kunt doen, en je laat het los, de wereld in.

En je verhaal wordt van iemand anders.

Over het algemeen krijg je daar weinig van mee, tenzij iemand de moeite neemt om je te vertellen wat ze van je verhaal vonden. Maar bij verhalenvertellers is het anders, heb ik gemerkt. Het hardop voorlezen van een verhaal maakt het anders. Zo ook bij Kees van Wanrooij en Jantine van den Bosch, die mijn verhaal Ter ziele voordroegen.

Verhalenvertellers wagen het om een verhaal te nemen en hun interpretatie te geven waar iedereen bij is. Hun eigen nadrukken te leggen, hun eigen klemtonen, hun eigen diepte. En heb je twee verhalenvertellers, dan kunnen ze nog spelen met ritme: wie leest wat voor. Alsof je verhaal opnieuw geschreven wordt. Alsof je letterlijk meeleest in het hoofd van iemand anders.

Ik maak er niet meer woorden aan vuil, maar wel beeld: Ter ziele: een vertelling.

Kees en Jantine, bedankt. En ook dank aan Elly Stolk voor het doneren van een kaartje aan deze schrijver die zich voor het overgrote deel van de dag ontzettend underdressed heeft gevoeld.

En ja, er komt binnenkort weer een schrijfblog aan. Echt. (Ik meen me te herinneren dat dat blog zou gaan over het afmaken van dingen. Ik ben me bewust van de ironie.)